WOENSDAG
De wat oudere (niet zo grijze) man was er toch maar op uit getrokken. "Beweging en een frisse neus" doen hem goed. Erop uit bij goed, maar ook bij slecht weer. Hij reed met zijn scootermobiel langs een mooie gerestaureerde villa, eens het woonhuis van een plaatselijke fabrikant. Tijden terug als museum in gebruik genomen, met inmiddels een verhuizing in het verschiet. Het was nog gesloten.
Een druilerige woensdagmorgen. Er was sprake van een overweldigende grijsheid. De straten waren grijs, het parkje, waarin de mooie villa ligt was grijs, de lucht was grijs en alles tussen de straat en de lucht was grijs.
Ter hoogte van de villa op een nabij gelegen parkeerplaatsje zag de man iets onrustbarends. Een vrouw met een baby, een oud stuk matras, een kinderwagen met een berg tassen. Kortom het tafereel was meewarig, maar de vrouw gaf daar geen blijk van. Zij zat daar alsof het de gewoonste zaak van de wereld is De man vroeg zich af welk drama hier achter schuil zou gaan. Hij wist niet goed wat hij er mee aan moest. Hij nam zich voor een hulpverlenings-instelling te informeren en te vragen om de nodige hulp, welke dan ook, te bieden.
Iets verder op aan de rechterzijde van de straat was een klein café, daar wilde hij een kopje koffie nemen. Misschien kon hij daar ook overleggen wat te doen met de situatie op die parkeerplaats. Hij ging naar binnen. De deur kraakte, zoals alleen oude deuren dat kunnen doen. Er hingen wat oude netten aan het plafond. De man vroeg zich af of deze de uitstraling beoogde van een bruin café of dat deze na de laatste karnaval eenvoudigweg waren blijven hangen. Hij bestelde een (lekker) kopje koffie en toen de uitbater dat bracht, sprak de man deze aan over de vrouw op die parkeerplaats, die nog net door een van de ramen van het café was te zien. Daar hoef je niet mee te zitten, volgens de uitbater. Dat is al een week zo. 's-Morgens komt zij en stalt haar spullen uit en als het donker wordt gaat ze weg. Waar naar toe wist hij niet. Een surveillance-wagen van de politie rijdt af en toe eens langs, maar laten de vrouw ongemoeid.
De uitbater liet het daarbij en sneed een ander onderwerp aan. Het is druilerig weer zei hij, alsof dat een door hem gedane ontdekking was. Het kan op deze hoek ook stevig waaien. Twee maanden geleden is mijn halve terras nog weggewaaid. Inderdaad er was bij het café geen terras te zien. Buiten hing slechts een klapperende vlag van een bekend biermerk.
De man stapte op en reed naar huis. Hij had voldoende om over na te denken
Piet Dwongman
De wat oudere (niet zo grijze) man was er toch maar op uit getrokken. "Beweging en een frisse neus" doen hem goed. Erop uit bij goed, maar ook bij slecht weer. Hij reed met zijn scootermobiel langs een mooie gerestaureerde villa, eens het woonhuis van een plaatselijke fabrikant. Tijden terug als museum in gebruik genomen, met inmiddels een verhuizing in het verschiet. Het was nog gesloten.
Een druilerige woensdagmorgen. Er was sprake van een overweldigende grijsheid. De straten waren grijs, het parkje, waarin de mooie villa ligt was grijs, de lucht was grijs en alles tussen de straat en de lucht was grijs.
Ter hoogte van de villa op een nabij gelegen parkeerplaatsje zag de man iets onrustbarends. Een vrouw met een baby, een oud stuk matras, een kinderwagen met een berg tassen. Kortom het tafereel was meewarig, maar de vrouw gaf daar geen blijk van. Zij zat daar alsof het de gewoonste zaak van de wereld is De man vroeg zich af welk drama hier achter schuil zou gaan. Hij wist niet goed wat hij er mee aan moest. Hij nam zich voor een hulpverlenings-instelling te informeren en te vragen om de nodige hulp, welke dan ook, te bieden.
Iets verder op aan de rechterzijde van de straat was een klein café, daar wilde hij een kopje koffie nemen. Misschien kon hij daar ook overleggen wat te doen met de situatie op die parkeerplaats. Hij ging naar binnen. De deur kraakte, zoals alleen oude deuren dat kunnen doen. Er hingen wat oude netten aan het plafond. De man vroeg zich af of deze de uitstraling beoogde van een bruin café of dat deze na de laatste karnaval eenvoudigweg waren blijven hangen. Hij bestelde een (lekker) kopje koffie en toen de uitbater dat bracht, sprak de man deze aan over de vrouw op die parkeerplaats, die nog net door een van de ramen van het café was te zien. Daar hoef je niet mee te zitten, volgens de uitbater. Dat is al een week zo. 's-Morgens komt zij en stalt haar spullen uit en als het donker wordt gaat ze weg. Waar naar toe wist hij niet. Een surveillance-wagen van de politie rijdt af en toe eens langs, maar laten de vrouw ongemoeid.
De uitbater liet het daarbij en sneed een ander onderwerp aan. Het is druilerig weer zei hij, alsof dat een door hem gedane ontdekking was. Het kan op deze hoek ook stevig waaien. Twee maanden geleden is mijn halve terras nog weggewaaid. Inderdaad er was bij het café geen terras te zien. Buiten hing slechts een klapperende vlag van een bekend biermerk.
De man stapte op en reed naar huis. Hij had voldoende om over na te denken
Piet Dwongman
